تاثیر محیط نورانی مسجد بر کودکان

تجلیل از خردسال ها ممتاز درسی و اخلاقی در مساجد
دادن مسئولیت به خردسالان، نوجوان ها و جوان ها
اجرای اپ مراسم جشن و پای کوبی ها و اعیاد و جلسات انجمن اولیاء و مربیان در مساجد و حسینیه های محل .
توجیه خادمین متشخص و اهل یک محل مساجد برای واکنش بهتر و مطلوب با خردسال ها، نوجوان ها و جوان ها
رابطه امام جماعت مساجد و حسینیه های همجوار با مدرسه ها
یکی شایسته ترین روش های تقویت ایمان مذهبی، ساخت و ساز جویبار مذهبی و فضائی جّذاب در1 معاش و طفل و نوجوان است. و1 تحت عنوان مهم ترین مقر برای جذب خردسال ها نقش بسزایی در تقویت ایمان و روح معنوی حسینیه نصرت مشهد فرزندان جاری ساختن می نماید، اما بدین شرط که گوشه و کنار مسجد نیز برای نوپا دیدنی و بانشاط باشد.
دراین راستا برگزاری مراسم جشن و پای کوبی و سرور و بخصوص صحنه هایی از کمپانی خردسالان به همدم پدر و مادر در مساجد قادر است نوباوه را تشویق به کمپانی در مسجد و حضور در مراسم نماز جماعت و دیگر اپلیکیشن های مسجد نماید.
طفل ها دوست داراهستند در محافل مذهبی پرورش یابند،بین گردآوری باشندواعمال و کردار گروهی را در مذهب ببینند . سرودهای مجموعه جمعی ، شعرها ، دعا ها ، آوازها ، مرثیه تلاوت های جمعی ، نماز جماعت و دیگر اموری از این قبیل رزرو حسینیه نصرت مشهد برای کودک بسیار لذتبخش میباشد. وانجام این کارها در تقویت شم اجتماعی بچه جهت حضور در مساجد تأثیر گذاراست.
شک وتردید وجود ندارد کهاین آمد و شدها و این شرکت کردن ها برای کودک ها عالی و ارزنده میباشد اما بدان شرط که اولاً مسائلی نزدیک به شعور و لمس نوپا در آن باشد ، ثانیاً کودک در آن خسته و وامانده نشود که کارش در فرجام به سرخوردگی رسد و ثالثاً بعد از نقطه نهایی مراسم لذتی دنیوی یا این که معنوی ، زیرا طعام و شربتی ، یا این که تشویق و تأییدی برای نوباوه نتایج آید.
معمولا فرزندان خردسال درمحیطهایی که بزرگسالان بطور قانونی و دورازشوخی سرگرم به فعالیتی میباشند و آنان - خردسال ها - نیز به غوغا نکردن توصیه میشوند بی شکیبایی گردیده و تحمل آن اطراف را ندارند و اینیک احساس طبیعی میباشد، یکی محیطها و فضاهایی که اینگونه قوانینی بر آن قاضی میباشد مساجدهستند ، از طرفی هم پدر و مادر جهت آشنا نمودن فرزندان با محیطهای آدرس حسینیه نصرت مشهد مذهبی مایلند1شان را با مسجد مانوس کنند لذا می بایست با دقت به سن نوباوه تدابیری اتخاذ نمودکه هر دو مقصود پژوهشگر شود .

بنظر میرسد در صورتی هریک از پدر و مادر با اعتنا به شناختی که از فرزند وعلاقمندیهای وی داراست روشی برای حضور علاقمندانه فرزندش در زمان مجال ایفا فریضه نمازجماعت ، اتخاذ کند و قدری هم فضای مسجد وقانون بی سر و صدا یا این که معدود صدا بودن بهنگام نمازرا برای فرزندش ازقبل توضیح دهد، خلل دورازشوخی پیش نخواهد آمد و هر کودکی بهنگام نماز، سرگرم بکار خویش میباشد .
شخصیت دادن به خردسال ها و برخوردمحبت آمیز و محترمانه و صبورانه خوب از تذکرات تند و اهانت توشه و بی حوصلگی های مفرط در واکنش با خردسال ها معصوم و بی تجارب ای میباشد که مانند ما به بلوغ عقلی واجتماعی نرسیده اند.
بد وجود ندارد بزرگترها هم راستا شرکت کردن در شناخت خردسال ها و انسآنها با محیطهای مذهبی ، قدری سعه صدر بخرج دهند و از حرکات و شیطنتهای قابل اغماض خردسالان ، دیده پوشی نمایند و بر آنها مشقت بار نگیرند چون این مساله - مشقت بار نگرفتن برکودکان - یکی حقوق و دستمزد خردسال ها بر بزرگتر هاست .
در شرایطی که مسئولین و متولیان مساجد قدری لطافت و ذوق ی تربیتی بخرج دهند هم میتوانند شیطنت کودک ها را در اینگونه محیطهایی با ابزاری بسیار بسیار ابتدایی در دست گرفتن کنند بنحوی که هم این نقص مرتفع شود ، هم بچه از مسجد زده نشود و هم بهشرکت در اینگونه محافلی علاقمند شود مثل واگذار نمودن بعضی کارها سهل و آسان - مثل توزیع کتاب ها دعا یا این که قران یا این که شماره تلفن حسینیه نصرت مشهد پذیرایی های بی آلایش و ... - و محول نمودن مسئولیتهای مدل به انان که به طبع موجب در اختیار گرفتن احساس شیطنت کودکانه شان می گردد.

چهطور مساجد را دوست داستنی خردسالان کنیم
یکسری روز پیش در مسجدی در انتظار اقامه نماز جماعت بودم که دو پیرمرد، دو کودکی را که آن ها نیز در کنارم چشم به راه استارت نماز بودند را بلند کرده و به صف عقب فرستادند و خودشان جایشان ایستادند، تکبیره الاحرام نماز را که گفتند، دیگر فرصتی برای هیچ کاری خلا و اینجانب نارضایتیم را تنها با یک پرسش کوتاه و مقطوع از پیرمردها و یک نگاه محبت آمیز دربردارنده تاسف به خردسالان اظهار کردم و نماز را آغاز کردم و کودک ها نیز مظلومانه نمازشان را به جماعت خواندند.
در طول نماز فکرم درگیر بود و نمی توانستم متمرکز به نماز بشوم که نکند این دوکودک باهمین واکنش خطا دیگر به سراغ نماز و مسجد نیایند و یا ای کاش این دو پیرمرد نمازشان را در منزل می خواندند، به این دلیل که لااقل با آتی ی فقهی دو نوباوه اینچنین بازی نمیشد و درضمنً این که آیا هنگامی کسی را به تحمیل از جایش بلند می نمایند و در آن جا نماز میخوانند، نمی اندیشند که نکند این جای غصبی گردیده باشد؟
نماز به انتها رسید و یکی پیرمردها، شاید در جواب به عبارتی پرسش نیمه و نصفه اینجانب از کودک ها دعوت کرد تا به جایشان برگردند و در مکان تنگی که بیشترش بوسیله آنها اشغال گردیده بود نماز آتی را بخوانند. پیش خودم تامل کردم که چه کودکانی که به همین راحتی از مساجد رانده می گردند و شاید هیچ گاه نیز با مساجد آشتی نکنند.